cherry lips -- MOTYLKI WIEM, ŻE TA NOTKA JEST MEGA DŁUGA, ALE JEST TEŻ MEGA WAŻNA, BO POTRZEBUJĘ WASZEJ RADY I POMOCY... jeśli nie chce wam się jej całej czytać przeczytajcie chociaż to co jest na czarno. Zielone, to opowieść o mnie.

Historia sztuki napisana. Może jednak nie będzie tak źle i dam radę.
Dziś razem z Tygrysem i Zoraidą jestem na głodówce. Musiałam to zrobić. Mój żołądek po tylu napadach był tak masakrycznie rozciągnięty, że się nie dziwię, że mnie cały czas ciągnęło do jedzenia więcej i więcej. Dziś o dziwo nie miałam ochoty na nic. Nie mówię wprawdzie, że grzanki czy obiad współlikatorek nie pachniały smakowicie. Jestem jednak przekonana, że gdybym tylko ich spróbowała, nie czuła bym nawet ich smaku.
Za to przez cały dzień czułam to przyjemne uczucie pustki i lekkości, miłe mruczenie w żołądku. Malej żołądku, malej. Przepraszam za wszystko co ci zrobiłam. To się już więcej mam nadzieję nie powtórzy.
Rano masakrycznie mnie bolała głowa, no ale co ty się dziwić. Po pierwsze to normalne dla głodówek, a po drugie, czego ja się spodziewałam jeśli poszłam spać po 2 a wstałam po 7?
Jedyne o czym myślę, to co po głodówce?
Chcę ją kontynuować jeszcze jutro. Tylko co później?
Czy serio chcę jeszcze chudnąć? Jak długo to będzie trwało? Mam do napisania bardzo długi post o tym jak teraz wygląda moje zycie (może się zmotywuje i napisze go dziś wieczorem, sprawdzajcie)... chyba pojdę do dietetyka, żeby zostać przy 50. No ale to dopiero w połowie lutego, bo dietetycy mają teraz masę pacjentów i wszyscy, którzy mają sensowne ceny mają czas dopiero w połowie lutego. A co do tej połowy? Jaki mam limit sobie ustalić? 500? ABC? A może skakać 200-400-600-800? Nie chcę mieć już więcej napadów, a muszę coś powiedzieć mojemu chłopakowi, któremu obiecałam, że będę o siebie dbała. Poza tym będe miała ferie i muszę jechać do domu i do faceta też jadę i ani tu, ani tu nie dadzą mi jeść po mojemu....
Poradźcie motylki. Proszę.
Wagowo dziś: 49,4... dopiero schodzi ze mnie to, co w siebie wpakowałam w czasie kompulsów. Jak żałosnym trzeba być, żeby mieć w ciągu 2 tygodni 6 kompulsów po ponad 2000kcal?

Ćwiczenia: 30 brzuchów
30 przysiadów
bodywork ladys
8 min legs
8 min buns
30 grzbietów

Bilans: 0!

PS. SkinnyBitch podaj adres bloga, bo nie mogę go znaleźć :(

EDIT: Pewnie zacznę to pisać i nie skończę. Niestety... tak już mam kiedy mam do napisania ważne rzeczy. Amii - tu będzie też odpowiedź na twoje pytanie.

Jak już wiecie, ważyłam ponad 70, zostawił mnie facet. To był jedyny facet w moim życiu, jedyny, jaki kiedykolwiek zwrócił na mnie uwagę. Ponieważ miałam spieprzoną samoocenę (dzięki rodzinie i znajomym), przylgnęłam do tej myśli, że to pierwszy i ostatni. A że zostawił mnie w fatalnych okolicznościach - zdradził na naszej wspólnej studniówce (o czym dowiedziałam się stydzień później) z cycatą 16tką, która siedziała naprzeciwko mnie i z którą również tańczyłam, zaś kiedy mnie zostawiał uznał, że to dlatego, że o siebie nie dbam... samoocena spieprzyła się zupełnie. Nie miałam siły żyć, nie miałam siły jeść. Nie wychodziłam przez 2 tygodnie z domu. W końcu wzięła się za mnie mama, wychowawczyni i przyjaciółki. Zaprowadziły mnie na terapię do psychologa, dostałam antydepresanty, wzięły na kurs tańca brzucha, o którym zawsze marzyłam. Zaczęłam bardzo (!!) mocno imprezować. Dlatego schudłam - miałam nagle mega dawkę ruchu, chociaż nie ćwiczyłam, bo nienawidzę się pocić, nie jedząc prawie nic (nadal nienawidziłam życia) i biorąc leki. To było moje pierwsze schudnięcie. Potem zaczęłam jeść, ale z głową. No a resztę historii już znacie.
Jak wygląda moje życie teraz? Trochę żałośnie. Znów z nim jestem, on się naprawdę zmienił. Niestety zmieniłam się też ja. Ana zaczyna przysłaniać mi świat i radość życia. W sumie, to już nie mam radości życia. Znaczy zdarzają się momenty, kiedy jestem szczęśliwa, ale to tylko momenty, potem wracam do domu i nagle wszystko traci kolory i smaki (to mnie właśnie zaskakiwało, kiedy miałam napady - jadłam tyle, bo nie czułam smaku tego wszystkiego. Równie dobrze mogłabym jeść papier), a mi się odechciewa. On ma do mnie pretensje, że nie przejmuję się nim i naszym związkiem. Trochę jest w tym prawdy - On też ma teraz sesję, cholernie ciężką sesję i straszne egzaminy, których może nie zaliczyć. Tymczasem kiedy dzwoni ja zapominam o tym wszystkim i mówię u tylko o kaloriach, wadze, napadach. Okłamuję go jeśli chodzi o wagę, okłamuję, że jadłam, okłamuję, że skończyłam z motylkowymi blogami. I źle mi z tym. Ostatnio, kiedy jechałam do niego na weekend, nie myślałam wcale o tym, jak spędzimy razem czas, tylko o tym co ja będę jadła i jak to zrobić, żebym głodowała, a on nie zauważył. Boję się o ten związek. Związki na odległość same w sobie są trudne jak cholera. Poznań - Warszawa, to nie Londyn - Moskwa, ale przecież i tak daleko i już ludziom bez takich problemów by było trudno, a co powiedzieć, kiedy ja zmieniłam się w zimną sukę myślącą tylko o sobie?
Moje życie dalej - problemy z rodziną. Tu też jestem suką. Do tego nienawidzę jeździć do domu na weekendy, bo czuję się kontrolowana. Mama płacze, babcia płacze, dziadek płacze. ciocia się obraża, a chudziutki brat stwierdza, że mam anorektyczne ręce. Mama nie chce ze mną chodzić na zakupy, bo twierdzi, że nie może patrzeć na moje kości. A ja krzyczę, za jedzenie, za wtrącanie się w moje sprawy. Chociaż wcale nie chcę tego robić. Tyle, że to wszystko silniejsze ode mnie. Zamiast podziękować za to, że przywiozła mi do Poznania kilogram mandarynek, krzyczę, że wyrzucę, że po co. Suka...zimna suka.
W sumie trochę przez to się też wszystko popsuło. Do grudnia wszystko było ok. Podobałam się sobie. 50kg było ok. Nawet trochę więcej też. Czułam się fajnie w swojej skórze, jadłam mało, ale nie chodziłam głodna. Problemy zaczęły się jak pojechałam do domu na święta. Wtedy właśnie wynikł cały ten cyrk z płaczami, z tym, że mama mówiła, że przeze mnie wyląduje w psychiatryku, że jestem anorektycznie chuda. A ja chciałam tylko sukienkę na sylwestra... Przez to co mówiła, spojrzałam na siebie inaczej. Zobaczyłam kości, które przedtem kochałam w innym świetle. No ale z drugiej strony musiałam przed nią udawać, że wszystko jest ok, a wiadomo - domowe obiadki, kolacja wigilijna i takie rzeczy. Zaczęłam się więc głodzić, wyrzucać jedzenie, okłamywać wszystkich dookoła. I do tego straciłam nowo zdobyte poczucie własnej wartości. Już nie byłam przepiękną skinny bitch mieszczącą się w spodnie z River Island rozmiar 32. Byłam....sama nie wiedziałam kim byłam. Raz grubą krową, raz kościotrupem. Po prostu się skończyło rumakowanie i tyle.
Przyjechałam znów do Poznania... no i się zaczęło. Na zmianę jadłam po mojemu, potem na zmianę się głodziłam i rzucałam na 4000kcal. Bo raz byłam gruba, a raz chuda, a najczęściej byłam po prostu nikim i na niczym mi nie zależało. Zalewała mnie obojętność. Obojętnie mi było, czy spotkam się z Nim, co na siebie ubiorę, co kupię, co zjem. Myślałam, że może jak nażrę się rzeczy, których smak kochałam, przełamię obojętność, znajdę zgubioną radość życia. Obojętność przeżarła mi się przez całe moje jestestwo - nie czułam smaku.
Do tego wszystkiego zaczęły się wtrącać współlokatorki. Swoją drogą przez anę odcięłam się też od nich. Mieszkamy razem, mamy wspólną łazienkę, kuchnię, telewizor w ich pokoju, dzieli nas tylko ściana (mamy 2 pokoje, ja mam swój, one są we 2). No a ja z nimi nie rozmawiam, nie spędzam z nimi wcale czasu.
Ocięłam się też od życia towarzyskiego. Nie pamiętam kiedy byłam ostatni raz na imprezie tu w Poznaniu. Nikt do mnie nie przychodzi ze znajomych z uczelni, bo ja też nie chodzę do nikogo.

Moje życie jest żałosne. Nie ma smaku, ani kolorów. To  trochę żałosne, bo przecież jestem na wymarzonych studiach, na które dostaniu się poświęciłam wiele lat, studiach związanych z ekspresją, kolorem, zabawą.
Nie wiem co mam zrobić, żeby ogarnąć cały ten bajzel.
Chciałam pójść do dietetyczki - w ten sposób nie będę obsesyjnie myślała, co mam jutro zjeść, nie będzie mi już przysłaniała świata kaloryczność marchewki. W ten sposób zamknę też usta całej rodzinie, bo przecież jak dietetyk wyznaczy mi dietę, to będzie ona zdrowa.
Tylko to nie takie łatwe. Bo z drugiej strony nie chcę pozbywać sie any ze swojego życia. Tego miłego burczenia w brzuchu. Tego poczucia zwycięstwa nad sobą, kiedy na wadze mniej. I znow, i znów.
No i strasznie boję się, że będę musiała przytyć, albo, że nawet jeśli nie będę musiała, to to i tak tak się skończy, że dietetyczka po wyznaczeniu mi diety doprowadzi mnie chociaż do tych 53-54kg prawidłowych według BMI.
Dlatego ostatnio wpadłam na to, żeby zejść do 47. Wtedy stabilizacyjno - tyciowe jojo może zatrzyma się w granicach 50? Sama nie wiem.
Poza tym dietetyczka jak pisałam ma czas dopiero 12 lutego. Co mam zrobić do tego czasu?